Απλώς δεν φαίνεται πάντα στην προσφορά.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην αγορά της ιδιωτικής ασφάλειας είναι ότι, πολύ συχνά, η επιλογή αναδόχου γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με βάση τη χαμηλότερη τιμή. Σαν η ασφάλεια να είναι ένα απλό, συγκρίσιμο κόστος και όχι μια κρίσιμη υπηρεσία ευθύνης.
Το ζητούμενο περιορίζεται σε μία φράση:
«Να καλυφθούν οι θέσεις.»
Όμως η ασφάλεια δεν είναι απλή κάλυψη θέσεων.
Είναι επιλογή και εκπαίδευση προσωπικού. Είναι ουσιαστική εποπτεία, διαδικασίες και σαφείς οδηγίες. Είναι Κέντρο Επιχειρήσεων που παρακολουθεί, συντονίζει και παρεμβαίνει. Είναι τεχνολογία, αξιολόγηση κινδύνου και δυνατότητα άμεσης αντίδρασης.
Και πάνω απ’ όλα, είναι εταιρική αξιοπιστία και ανάληψη ευθύνης.
Όταν, λοιπόν, το βασικό ή και μοναδικό κριτήριο είναι «ποιος θα δώσει τη χαμηλότερη τιμή», πρέπει να τεθεί χωρίς περιστροφές και το επόμενο ερώτημα:
Τι ακριβώς αφαιρέθηκε από την υπηρεσία για να επιτευχθεί αυτή η τιμή; Μήπως η μείωση του κόστους έγινε εις βάρος των αμοιβών των εργαζομένων;
Γιατί η χαμηλότερη προσφορά δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη αποδοτικότητας. Μπορεί να σημαίνει λιγότερη εκπαίδευση, ανεπαρκή εποπτεία, περιορισμένη υποστήριξη, απουσία ουσιαστικού μηχανισμού αντίδρασης ή ακόμη και παραβίαση των μισθολογικών υποχρεώσεων.
Δύο εταιρείες μπορεί, στα χαρτιά, να προσφέρουν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων και τις ίδιες ώρες φύλαξης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι προσφέρουν και το ίδιο επίπεδο ασφάλειας.
Η πραγματική διαφορά φαίνεται στην οργάνωση πίσω από τον άνθρωπο που βρίσκεται στη θέση: στην εκπαίδευση, στην εποπτεία, στον έλεγχο, στην τεχνολογική υποστήριξη και, κυρίως, στο τι θα συμβεί όταν κάτι πάει στραβά.
Η ασφάλεια δεν αγοράζεται με το κριτήριο «πόσο κοστίζει μια θέση». Αγοράζεται με βάση την απάντηση σε ένα ουσιαστικότερο ερώτημα:
Πόσο αξιόπιστος είναι ο μηχανισμός που βρίσκεται πίσω από αυτή τη θέση;
Γιατί, τελικά, ο πελάτης δεν χρειάζεται απλώς έναν άνθρωπο στην πύλη.
Χρειάζεται ένα σύστημα που να λειτουργεί όταν πραγματικά το χρειαστεί.
Security Is Not Presence. It Is Structure.