«Ceterum censeo Carthaginem esse delendam.»
«Κατά τα λοιπά, φρονώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί.»
Η ιστορία αποδίδει τη φράση στον Κάτωνα, ο οποίος συνήθιζε να ολοκληρώνει με αυτή τις ομιλίες του στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, ακόμη κι όταν το θέμα ήταν διαφορετικό.
Για τον Κάτωνα, η Καρχηδόνα δεν ήταν απλώς ένας αντίπαλος. Ήταν ένα στρατηγικό ζήτημα που παρέμενε ανοικτό. Και ίσως εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη της φράσης.
Κάθε οργανισμός και κάθε διοίκηση έχουν, κάποια στιγμή, τη δική τους «Καρχηδόνα».
- Ένα πρόβλημα που γνωρίζουν, αλλά αναβάλλουν να αντιμετωπίσουν.
- Μια αδυναμία που όλοι βλέπουν, αλλά κανείς δεν αγγίζει.
- Μια λανθασμένη δομή που διατηρείται από συνήθεια.
- Έναν κίνδυνο που αναγνωρίστηκε, αλλά σταδιακά έγινε μέρος της καθημερινότητας.
Εδώ βρίσκεται η διαφορά μεταξύ διαχείρισης και στρατηγικής.
Η διαχείριση ασχολείται με όσα συμβαίνουν σήμερα. Η στρατηγική δεν ξεχνά εκείνο που μπορεί να καθορίσει το αύριο.
Στην ασφάλεια, αυτό αποτελεί θεμελιώδη αρχή. Οι σοβαρές απειλές σπάνια εμφανίζονται από το πουθενά. Συνήθως προηγούνται ενδείξεις, αδυναμίες, παραλείψεις και μικρές αποκλίσεις που κάποιος αποφάσισε να αφήσει για αργότερα.
Όμως ο κίνδυνος δεν εξαφανίζεται επειδή σταματήσαμε να μιλάμε γι’ αυτόν. Η απειλή που αγνοείται δεν παύει να υπάρχει. Απλώς αποκτά χρόνο.
Γι’ αυτό η επιχειρησιακή διοίκηση χρειάζεται μνήμη σκοπού. Μέσα στην πίεση της καθημερινότητας χρειάζεται το δικό της «Carthago delenda est».
Όχι ως κραυγή καταστροφής, αλλά ως υπενθύμιση:
- Μην ξεχνάς ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.
- Μην επιτρέπεις στο επείγον να εξαφανίζει το σημαντικό.
- Μην συγχέεις την προσωρινή ηρεμία με την επίλυση.
Και όταν έχεις αναγνωρίσει στρατηγικά τι πρέπει να αλλάξει, μην εγκαταλείπεις τον στόχο επειδή η διαδρομή έγινε δύσκολη.
Υπάρχει, όμως, μία κρίσιμη προϋπόθεση: η επιμονή χωρίς κρίση γίνεται εμμονή.
Η στρατηγική επιμονή απαιτεί συνεχή επανεκτίμηση. Είναι ακόμη σωστός ο στόχος; Άλλαξαν τα δεδομένα; Εξακολουθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα να αποτελεί την πραγματική «Καρχηδόνα»;
Στην ασφάλεια δεν επαναλαμβάνουμε απλώς έναν στόχο. Τον επανεξετάζουμε, τον επιβεβαιώνουμε και, όταν εξακολουθεί να είναι σωστός, επιμένουμε μέχρι την ολοκλήρωσή του.
Αυτό ισχύει πολλές φορές και στην ίδια τη ζωή.
Γιατί υπάρχουν προβλήματα που δεν πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε καλύτερα. Πρέπει να αποφασίσουμε να τα επιλύσουμε.
Carthago delenda est.